می اید می دانم می اید با دامن دامن ستاره صحرا صحرا شقایق

هزار هزار چشمه اقیانوس اقیانوس گلاب اشک جاری عاشقان ولایت

عاشقان علی و فاطمه و حسین تا مهدی می اید می دانم می اید

با هزار ها هزار سرو به بلندای انانی که به بهای عشق برای اتصال

به معبود ایستاده مردن را انتخاب کردند ایستادند تا به حادثه نمیرند

تا ریسمان عمرشان به تصادف بریده نشود و انتخاب کردند شهادت را

می اید می دانم می ایدبا خرمن خرمن شقایق دسته دسته نرگس و مریم

گلدان گلدان سوسن در جاده ای به عرض تاریخ به طول حیات به فرشی از گل

در سایبانی از نخل با دستهایی که ستارگان را در سفره های خالی فقیران میکارد

می اید می دانم می اید زیر نم بارانی با بوی یاس سپید و سرخ فرو چکیده

از ابرهای عاطفه در فصل روئیدن یاد اور یاس سپید محمدی مادر همه عاطفه های

 داغدیده زخم های پنهان مانده می اید با یاس سرخ احمدی

یک جمله به اقا بگویید (هر چه میخواهد دل تنگت بگو)

                                               یا اباصالح المهدی ادرکنی